انجمن حجتیه در سال 1332، با هدف مقابله با جریان بهائیت در ایران تأسیس شد.(بهائیت در ایران، صص 249-248) این انجمن گرچه وابسته به منبع عظیم عشق مردم به اسلام بود، اما به دو دلیل نتوانست بر نفوذ بهائیت در ایران پایان دهد.
اول: این انجمن با تمرکز بر متن و بدون توجه به حمایت‌های بی‌دریغ شاه و غرب از بهائیت، به مبارزه با آن پرداخت. طبیعتاً چنین مبارزه‌ای با خزیدن بهائیت به سایه و تخریب چند محل (از جمله حظیرة‌القدس) و اقداماتی مشابه، دلیلی برای ادامه نمی‌یافت. بدین ترتیب با متفرق شدن گروه‌های مبارز، بهائیت سلطه‌ی مجدد خود بر ایران را آغاز می‌نمود.
دوم: فعالان این جریان، گرچه در ابتدا با قدرت ظاهر شدند، اما به دلیل عدم شناخت کافی از بهائیت و نداشتن برنامه‌ریزی دراز مدت، توانایی نگهداری مردم در صحنه‌ی مبارزه را نداشتند.
پی‌نوشت:
ر.ک: سعید زاهد زاهدانی، بهائیت در ایران، بی‌جا: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1381.
جواد نوائیان، تارهای عنکبوت، مشهد: انتشارات فرهنگی هنری خراسان، 1394.