پیامبرخوانده‌ی بهائیت در راستای انکار معاد موعود اسلامی، مقصود از بهشت مذکور در نصوص اسلامی را، تنها تحصیل رضای پروردگار، معرفی نموده است. این در حالیست که با در نظر داشتن منع پیامبرخوانده‌ی بهائیت از تأویل نصوص الهی؛ آیات بسیاری به مسئله‌ی بهشت موعود پرداخته و ویژگی‌های آن را با تفصیل بسیار ذکر کرده است.

پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ پیشوایان فرقه‌ی بهائیت در راستای انکار معاد موعود اسلامی و ملزومات آن، به انکار بهشت و جهنم پرداخته‌اند. در این راستا پیامبرخوانده‌ی بهائیت، مقصود از بهشت مذکور در نصوص اسلامی را، تنها تحصیل رضای پروردگار، معرفی نموده است.[1]
اما در پاسخ به این ادعای پیشوایان بهائی می‌بایست گفت که آیات بسیاری بر وجود خارجی بهشت، در پاسخ به عمل نیکوکاران وجود دارد. همچنان که در بعضی از صفات مذکور این بهشت موعود، آمده است:
در بهشت، باغ‌های وسیعی به وسعت آسمان‌ها و زمین وجود دارد [2]؛ در آن ساختمان‌های باشکوه و نهرهای زلال جاری است [3]؛ بهشتیان از هم‌نشینی همسران زیبا، مهربان و ناآلود بهره می‌برند [4]؛ هرچه مورد میل و رغبت بهشتیان باشد و بلکه ما فوق آن در بهشت موجود است [5]؛ از همه بالاتر، از نعمت رحمت و رضوان الهی برخوردارند [6] و این سعادت و رحمت و قرب الهی، برای همیشه ادامه خواهد یافت و پایانی برای آن نخواهد بود.[7]
اما پیشوایان بهائی در حالی به تأویل و تحریف تصریح نصوص اسلامی، در خصوص بهشت موعود می‌پردازند، که خود صراحتاً هرگونه تأویل نصوص الهی را ممنوع اعلام کرده‌اند؛ همچنان که پیامبرخوانده‌ی بهائیت گفته است: «إنَّ الَّذی یأَوّلُ مَا نُزِّلُ مِن سَماءِ الوَحی و یخرُجُه عَن الظاهِر إنَّهُ مِمَّن حَرَّف کلمةالله و کانَ مِن الأخسَرین فِی کِتابٍ مُبین [8]؛ هرکس که آنچه از آسمان وحی نازل شده را تأویل کند و از معنای ظاهری آن‌ها بیرون برد، کلام خدا را تحریف کرده و در کتاب مبین، از زیانکارترین افراد خواهد بود».

پی‌نوشت:
[1]. ر.ک: اشراق خاوری، قاموس ایقان، تهران: مؤسسه‌ی ملّی مطبوعات امری، 127 بدیع، ج 1، ص 507.
[2]. «وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِینَ [آل‌عمران/133]؛ و شتاب کنید برای رسیدن به آمرزش پروردگارتان؛ و بهشتی که وسعت آن، آسمان‌ها و زمین است؛ و برای پرهیزگاران آماده شده است».
[3]. «لَٰكِنِ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَبْنِیَّةٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ وَعْدَ اللَّهِ ۖ لَا یُخْلِفُ اللَّهُ الْمِیعَادَ [زمر/20]؛ ولی آن‌ها که تقوای الهی پیشه کردند، غرفه‌هایی در بهشت دارند که بر فراز آنها غرفه‌های دیگری بنا شده و از زیر آن‌ها نهرها جاری است این وعده الهی است، و خداوند در وعده خود تخلّف نمی‌کند».
[4]. «قُلْ أَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَیْرٍ مِنْ ذَٰلِكُمْ ۚ لِلَّذِینَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا وَأَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ [آل‌عمران/15]؛ بگو: آیا شما را به بهتر از این‌ها خبر دهم؟ براى كسانى كه تقوا پیشه كرده‌اند، نزد پروردگارشان باغ‌هایى است كه از زیر (درختان‌) آن‌ها نهرها روان است؛ در آن جاودانه بمانند، و همسرانى پاكیزه و (نیز) خشنودى خدا (را دارند)، و خداوند به (امور) بندگان (خود) بیناست».
[5]. «لَهُمْ مَا یَشَاءُونَ فِیهَا وَلَدَیْنَا مَزِیدٌ [ق/35]؛ هر چه بخواهند در آن‌جا برای آن‌ها هست، و نزد ما نعمت‌های بیشتری است (که به فکر هیچ کس نمی‌رسد)».
[6]. «وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا وَمَسَاكِنَ طَیِّبَةً فِی جَنَّاتِ عَدْنٍ ۚ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ [توبه/72]؛ خداوند به مردان و زنان باایمان، باغ‌هایی از بهشت وعده داده که نهرها از زیر درختانش جاری است؛ جاودانه در آن خواهند ماند؛ و مسکن‌های پاکیزه‌ای در بهشت‌های جاودان (نصیب آن‌ها ساخته)؛ و (خشنودی و) رضای خدا، (از همه اینها) برتر است؛ و پیروزی بزرگ، همین است».
[7]. «لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَىٰ وَزِیَادَةٌ ۖ وَلَا یَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ ۚ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ [یونس/26]؛ کسانی که نیکی کردند، پاداش نیک و افزون بر آن دارند؛ و تاریکی و ذلّت، چهره‌هایشان را نمی‌پوشاند؛ آن‌ها اهل بهشتند، و جاودانه در آن خواهند ماند».
[8]. حسینعلی نوری، اقدس، نسخه الکترونیکی، ص 102.